‘Düğün davetiyesi olarak bir kağıt parçası vermektense, bari işe yarayacak birşey verelim’ bakış açısının ürünü olan bu havlu, ‘pragmatizm’in kalın kitaplardan çıkıp, lavoboda tam da elinizi yüzünüzü kurulamak için etrafınıza bakındığınızda yardıma koşsun diye vücut bulmuş hali değil mi sizce de sevgili okur?

İhtiyaç anında karşıma çıkan bu davetkâr havluyla üç saniye bakıştık ve birden neon ışıklar yanıp sönmeye başladı, ellerinde limonata ve kuru pasta ile koşturan düğün davetlileri belirdi ve lavoboda bir ‘Pınar başı burma burma yar yar’ türküsü -ekolu da olsa- çalmaya başladı. Evim şenlendi, bu havluya bu yazıyı işleyenin elleri kolları dert görmesin…

Ve olanca heyecanımla havluya cevap verdim: ” Bu kadar yürekten çağırma beni/Bir gece ansızın gelebilirim”